Manchester Utd vs Chelsea .The final cut.

Τελικός champions league αύριο.

Μπύρες ,σουβλάκια , πίτσες και το βαρύτιμο τρόπαιο θα σηκωθεί στον ουρανό της Μόσχας από Αγγλικά χέρια. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Manchester United εναντίον Chelsea Abramovic.

Η Μάντσεστερ όπως είχα γράψει εδώ από το Δεκέμβριο («την έχω για τελικό») έφτασε στον τελικό παίζοντας το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ευρώπη.

Ο τσόγλανος Cristiano Ronaldo, ο Rooney, ο Giggs , ο Tevez, ο Nani , ο Scholles, ο Evra έχουν διαστήματα μέσα σε έναν αγώνα που μπορούν να εξαφανίσουν την μπάλα και να χαζέψουν τον οποιοδήποτε αντίπαλο .

Στην άμυνα υπάρχουν προβληματάκια αλλά μπροστά είναι φωτιά.

Από την άλλη πλευρά η Τσέλσι φτάνει στον τελικό με τις ευλογίες της Ουέφα.

Έχει δώσει ένα σκασμό λεφτά ο Αμπράμοβιτς τα τελευταία χρόνια και η διοργανώτρια αρχή δεν δυσαρεστεί τους επενδυτές τέτοιου ειδικού βάρους.

Αν δείτε την κλήρωση που είχε η Τσέλσι και στους ομίλους αλλά και στις επόμενες φάσεις ήταν σαν να τους λέγανε ότι «άντε ρε παιδιά στη Μόσχα γίνετε ο τελικός δε μπορεί να μην δε δώσει παρόν ο Ρόμαν».

Όχι ότι παιχτικά είναι αμελητέα ποσότητα η Τσέλσι. Αλλά εντυπωσιακό ποδόσφαιρο δεν παίζει ποτέ. Φιλοσοφία Μουρίνιο διά χειρός Γκραντ «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Δεν ξέρω αν η βοήθεια της Ουέφα σταματά στο τελικό ή αν θα θελήσει να βοηθήσει κι άλλο και να πραγματοποιήσει το όνειρο του Αμπράμοβιτς να σηκώσει τη κούπα μπροστά στους συμπατριώτες του.

Φαντάζομαι ότι το πρώτο ενδεχόμενο έχει περισσότερες πιθανότητες αφού η Ουέφα θέλει να προστατεύει το σημαντικότερο προϊόν που έχει.

Και στο κάτω κάτω θα του πουν «αν μπορείς κέρδισε κύριε Αμπράμοβιτς εμείς μέχρι και τον Ολυμπιακό σου δώσαμε στη φάση των 16 για να περάσεις με "σβηστές" μηχανές».

Ποια είναι τα προγνωστικά μου?

Βλέπω Τσέλσι αν και θέλω Μάντσεστερ……. μάλλον για ισοπαλία πάει.

"21" black jack στο Χόλυγουντ.

Αν διασταυρώσεις έναν ελέφαντα με μία τίγρη τι θα προκύψει?

Άγνωστο.

Αν διασταυρώσεις πάντως τον "Κύκλο των χαμένων ποιητών" με το "Καζίνο" προκύπτει το "21".

Το "21" είναι μία ταινία που δεν "μιλάει" για τη θύρα της Αεκ αλλά για το black jack.

Βασικός πρωταγωνιστής ένας νεαρός φοιτητής στο ΜΙΤ που θέλει να σπουδάσει Ιατρική στο Χάρβαρντ αλλά τα Σαββατοκύριακα τα περνάει στο Λας Βέγκας όπου προσπαθεί να μαζέψει τα 300.000 δολάρια που απαιτούνται για τα έξοδα στο πανεπιστήμιο.

Μαζί του μια τετράδα ακόμα συμφοιτητών με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την εξαιρετική τους ικανότητα να απομνημονεύουν αριθμούς και επικεφαλής όλων ο καθηγητής του πανεπιστημίου (Kevin Spacey).

Ενώ στον "κύκλο των χαμένων ποιητών" ο Ρόμπιν Ουίλιαμς μάζευε τους φοιτητές του και ανέπτυσαν φιλοσοφικές θεωρίες μελετώντας ποίηση, στο "21" η ομάδα που προανέφερα είναι Δευτέρα με Παρασκευή αριστούχοι φοιτητές και Σάββατο Κυριακή είναι αριθμομνήμονες παίχτες 21 στα καζίνο του Βέγκας. Το πρωί μαθήτρια το βράδυ πόρνη?

Όχι ακριβώς, αλλά το να αποδεχτεί κανείς ότι αυτό το σενάριο έχει κάποια σχέση με την πραγματικότητα είναι δύσκολο.

Είναι όμως μία ταινία και έχουμε συνηθίσει ιδιαίτερα όταν πρόκειται για Χόλυγουντ, να αποδεχόμαστε κάποιες υπερβολές.


Εντύπωση μου έχει κάνει η τάση της κινηματογραφικής βιομηχανίας τα τελευταία δυο χρόνια προς τις ταινίες με θέμα τον τζόγο.

Το "Deal" είχε να κάνει με το πόκερ ,όπως και το περσινό "Lucky you", τώρα έχουμε το "21" ενώ πέρυσι είχαμε και το καλύτερο όλων με διαφορά "το στοίχημα του Σλέβιν".

Δεν θυμάμαι άλλη κινηματογροφική περίοδο με τόσες ταινίες μαζεμέμες αυτής της θεματολογίας.

Αυτό σημαίνει πολύ απλά ένα πράγμα , ότι η παγκόσμια οικονομία δεν πάει καθόλου καλά, αφού είναι γνωστό ότι πάντα σε περιόδους οικονομικής ύφεσης ανθεί ο τζόγος.

Εντωμεταξύ κοινό σημείο όλων των ταινιών η εμπλοκή ιδιαίτερα νέων ανθρώπων σε τζογοπαίγνια, μάλιστα στα δύο τελευταία αριστούχων πανεπιστημιακών φοιτητών.

Μήπως εκτός από την Ελλάδα και στην Αμερική έχουν εντοπίσει πρόβλημα στο να απορροφήσουν τους νέους επιστήμονες και τους στρέφουν στην πράσινη τσόχα.

Όπως και νάχει, μετά τα τελευταία μου δύο ποστ ,με κοινό άξονα τη χαρτοπαιξία και τους φοιτητές(το "deal" για το poker και το "21" για το black jack) στο επόμενο ποστ ελπιζω να μη δω καμιά ταινία που να μιλάει για την επίδραση της κολιτσίνας στην εποχή του μεσοπολέμου ή για την σημασία της ρουλέτας στη μετανάστευση των λαών.

Deal , μία ταινία για το πόκερ.

To poker είναι ένα παιχνίδι που μέσω internet έχει περάσει όλο και σε περισσότερο κόσμο. Τα τελευταία χρόνια έχει παρουσιαστεί μια αλματώδη αύξηση σε αυτούς που ασχολούνται με το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Βέβαια για όσους έμαθαν το πόκερ στην πραγματική ζωή και έχουν παίξει το παιχνίδι πρόσωπο με πρόσωπο με τον αντίπαλο και όχι μπροστά σε μια οθόνη καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Η ταινία «Deal», μας δείχνει τον κόσμο του πόκερ μέσα από τα μάτια ενός νεαρού που κερδίζει το εισιτήριο για ένα μεγάλο τουρνουά μέσω ίντερνετ και με την οπτική ενός βετεράνου παραδοσιακού παίκτη (Burt Reynolds) που αναλαμβάνει να γίνει ο μέντορας του μικρού.

Το στόρυ είναι απλοϊκό, συνηθισμένο Χόλυγουντ με όλα τα κλισέ στο τραπέζι , αλλά είναι καλογυρισμένη ταινία και παρά το γεγονός ότι σχεδόν τίποτα δε σε εκπλήσσει στην εξέλιξη της , καταφέρνει να σου κρατάει μέχρι το τέλος το ενδιαφέρον.

Αυτό το πετυχαίνει γιατί έχει «πιάσει» και μεταφέρει όλη αυτή την ατμόσφαιρα που υπάρχει σε ένα καζίνο , σε ένα τραπέζι που παίζουν πόκερ, στο βλέμμα ενός παίκτη, στα συναισθήματα , στα up και στα down.

O Burt Reynolds , δεν ήταν άλλωστε ποτέ κάτι ιδιαίτερο, αλλά σε αυτή τη ταινία από τις πολλές επεμβάσεις διόρθωσης (liftings) δυσκολεύετε να αλλάξει έκφραση στο τσιτωμένο του πρόσωπο. Είναι θλιβερό πως γίνονται κάποιοι άνθρωποι που δεν λένε να παραδεχτούν ότι τα χρόνια περνάνε..



Την ταινία την είδα χτες και παρά τα όσα αρνητικά σημείωσα είναι μια ταινία που αξίζει να την δεις αν έχεις παίξει στη ζωή σου πόκερ έστω και μια φορά.

Δεν θα μου φαινόταν παράξενο αν πίσω από την παραγωγή της ταινίας μπορεί να βρίσκονται εταιρείες διαδικτυακού τζόγου αφού η ταινία εξιδανικεύει τον κόσμο του πόκερ και λειτουργεί ως διαφήμιση του.

Με την επισήμανση μου ότι το πόκερ είναι ένα καταπληκτικό παιχνίδι αλλά είναι τζόγος και το να είσαι τζογαδόρος είναι τόσο βλαβερό όσο το να οδηγάς μόνιμα μεθυσμένος να τη δείτε. Αλλά μην κολλήσετε. Να πάτε κατευθείαν πάσο.

Έκλεισε ο Μπάγεβιτς !!!

Ύστερα απο πρόσκληση του φίλου μου thodoras13, συμμετέχω στο παιχνίδι και του κάνω και δώρο μία είδηση, προσκαλώ τον laplace78 και τον giorgos1986 να συμμετάσχουν

Όροι του παιχνιδιού :
1. Γράψε
2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία!
5. Προσκάλεσε άλλους
5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.
6. Ανέφερε οτι είναι για το http://www.autographcollectors.blogspot.com/(επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)

Τέλος εποχής.

Τέλη δεκαετίας ’80 με βρίσκουν μαζί με μια παρέα φίλων (5-6 άτομα) να έχουμε τον δικό μας ραδιοφωνικό σταθμό.

Εγώ ήμουν ο πιο μικρός όλων. Ο σταθμός λειτουργούσε στο σπίτι του ενός από την παρέα και το πρόγραμμα ήταν πολύωρο και οργανωμένο από νωρίς το απόγευμα έως μετά τα μεσάνυχτα με χωρισμένες ζώνες μουσικής και παραγωγών.

Είχαμε χωρίσει ανάλογα με τα γούστα μας τις μουσικές ζώνες.

Εγώ έπαιζα ροκ καθημερινά και έκανα και μία εκπομπή με soundtracks και κινηματογραφικά νέα μία φορά την εβδομάδα.

Το κάναμε για το κέφι μας , όχι για τα χρήματα και απολαμβάναμε που ο σταθμός μας είχε αρκετά μεγάλη ακροαματικότητα και όλα πήγαιναν καλά.

Η αστυνομία είχε σταματήσει να «κυνηγά» τους πειρατές πια.

Η κατάσταση ήταν μπερδεμένη αφού αναμενόταν να δοθούν άδειες για τους σταθμούς και να γίνουν νόμιμοι.

Κάποια στιγμή προσέγγισε κάποιον από την ομάδα μας ένας τοπικός επιχειρηματίας.

«Θα σας αγοράσω μηχανήματα ισχυρά , θα σας πάω σε κτίρια που θα νοικιάσω εγώ, θα σας πληρώνω. Το μόνο που θέλω είναι να συνεχίσετε αυτό που κάνετε και θα προσθέσω και εγώ μερικά άτομα για πρωινή ζώνη και ειδησεογραφία. Θα κρατήσουμε το όνομα του σταθμού και θα κάνω διαφημιστική καμπάνια»

Έμοιαζε καλή προσφορά-πρόταση και έτσι ενδώσαμε.

Τα πράγματα όμως στη πράξη δεν ήταν καθόλου έτσι.

Η μόνη, από τις υποσχέσεις που τηρήθηκε ήταν ότι μετακομίσαμε σε ένα παλιό διώροφο σπίτι που νοίκιασε ο τύπος και το ψιλοέφτιαξε με μηχανήματα studio κλπ

Το όνομα του σταθμού άλλαξε μετά από ένα μήνα.

Ήρθε πολύ νέο αίμα που δεν κόλλαγε με τίποτα με τη παρέα που είχαμε φτιάξει.

Δημοσιογράφοι της πλάκας που εκφωνούσαν τα δελτία τύπου λες και έγινε πόλεμος.

Ένας συντονιστής προγράμματος που έκανε meetings κάθε τρεις και λίγο για ψύλλου πήδημα.

Ρε σεις , εμείς είμαστε ερασιτέχνες τι τα θέλαμε αυτά ? αναρωτιόμασταν.
Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι? Έλα ντε.

Την εκπομπή μου την έβαλε ο συντονιστής προγράμματος 8-10 το βράδυ.

Πριν από μένα δύο τύποι διάβαζαν Κωστοπουλιακά αποσπάσματα από το ΚΛΙΚ και παίζανε «καρέκλες». Μετά από μένα μία κοπέλα μίλαγε στο μικρόφωνο με φωνή τύπου «πάρτε με αβάδιστα με εχεμύθεια στο χώρο σας».

"Τι μουσική είναι αυτή που παίζεις μου έλεγε? τους έχεις διώξει όλους δε θα με ακούει κανένας εμένα"

Η αλήθεια είναι ότι επειδή τα "είχα πάρει" έπαιζα πολύ hard rock τότε και έκανα ότι μαλακία μου κατέβαινε.
Μια φορά έβαλα το "child in time" 6 φορές συνεχόμενα και είναι και 10 λεπτά τραγούδι.

Ο έλεγχος είχε πια χαθεί από εμάς, είμασταν γρανάζια σε μια μηχανή που δε γουστάραμε.

Άντεξα δύο μήνες και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια.

Το ραδιόφωνο δεν ήταν πια έτσι όπως το είχα γνωρίσει και αγαπήσει.

Μπήκαν άσχετοι στο χώρο , που πίστεψαν ότι θα τα κονομήσουν.

Είχαν ευτελείς σκοπούς και ξεφτίλισαν κάτι που αγαπήσαμε και μεγαλώσαμε μαζί.

Σήμερα 20 χρόνια μετά δε νομίζω ότι πάλι η κατάσταση στο ραδιόφωνο είναι καλή.

Στους μουσικούς σταθμούς κυριαρχούν οι playlists που «πασάρουν» οι εταιρείες διανομής και ακούς τα ίδια και τα ίδια.

Ο κόσμος δεν ακούει ραδιόφωνο όπως κάποτε. Το 1985 είχες να επιλέξεις από τρεις σταθμούς και σήμερα «κατεβάζω» από το δορυφόρο 1600 ραδιόφωνα. Δεν αναφέρω το τι μπορείς να ακούσεις και μέσω ίντερνετ.

"57 channels and nothin' on". Και λίγα λες, Bruce.

Η αυθαιρεσία του διαδικτύου και οι τσάμπα μάγκες RELOADED

Κάποιους μήνες πριν ,εντελώς νέος ως blogger είχα ανεβάσει μία ανάρτηση σχετικά με τις αγαπημένες μου ταινίες της τελευταίας εικοσαετίας. http://bet2day.blogspot.com/2008/01/blog-post_27.html

Λόγω του γεγονότος ότι το blog μου ήταν εντελώς άγνωστο ζήτησα με ένα ευγενικό e-mail από διάφορους bloggers να γράψουν εάν θέλουν τις δικές τους προτιμήσεις.

Αρκετοί ήταν αυτοί που ανταποκρίθηκαν. Άλλοι όχι.

Κάποια στιγμή θα έφευγα για Βερολίνο και δε θα είχα πρόσβαση στο blog.

Το γράφω στο post και σημειώνω ότι για μερικές μέρες δε θα απαντώ στα σχόλια, τα λέμε μετά κλπ.

Την επόμενη μέρα αφήνει σχόλιο ο αλητόβιος http://www.blogger.com/profile/06879757380239238894

«ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΣΚΟΤΙΖΕΙΣ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ , ΤΟΣΟ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΕΧΕΙΣ?"

Mάλιστα.

Καταλαβαίνω κάποιον που δε γουστάρει να γράψει κάπου που τον καλούν τη γνώμη του. Επίσης καταλαβαίνω να ενοχληθεί και από το εισερχόμενο μήνυμα.

Τι δεν καταλαβαίνω?

1.- Για ποιο λόγο δεν μου έστειλε email ότι τον ενόχλησε και το έγραψε στο blog μου όταν ήξερε ότι θα λείπω και δε θα μπορώ να απαντήσω και μάλιστα βρίζοντας με ?

2.- Το e-mail του γιατί το αναγράφει στο blog του αφού δε θέλει να τον ενοχλούν άλλοι bloggers?. Αν ήμουν γκόμενα και του ζήταγα ραντεβού θα ήταν οκ φαντάζομαι.
Όπως και αν ήμουν ένας blogger μεγάλος και γνωστός. Εγώ όμως ο νέος και ασήμαντος blogger έχω δικαίωμα να στέλνω e-mail? Όχι κατά την αλητόβια λογική.
To e-mail στο blog του το έχει για άλλες δουλειές μάλλον.

3.- Όταν κάποιον τον καλούν σε μία εκδήλωση που δε γουστάρει να πάει, τι κάνει?
Δεν πάει .
Ο αλητόβιος όμως πάει στην εκδήλωση και ανεβαίνει στο βάθρο και φωνάζει «ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΚΑΛΕΣΕΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΜΨΗ ΜΟΥ»

Διαβάζοντας το σχόλιο του σε ένα νετ καφέ στο Βερολίνο θόλωσα και αντιδρώντας φορτισμένος συναισθηματικά, διέγραψα το σχόλιο και του έστειλα ένα e-mail με μπινελίκια βγαλμένο από τη ταινία scarface.

Ο τύπος ανέβασε καπάκι ανάρτηση http://alitovios.blogspot.com/2008/02/blog-post.html που λέει ότι η δημοκρατία κινδυνεύει από ανθρώπους σαν και εμένα που διαγράφουν σχόλια και βρίζουν και ότι είμαι θρασύδειλος , τραμπούκος , φασίστας και μαλάκας..

Όταν το διάβασα , έμεινα κάγκελο , ρε τι λέει αυτός εδώ? σκέφτηκα.

Μιλάει για δημοκρατία ο άνθρωπος που όταν του ζητήθηκε κάτι από κάποιον νέο στο χώρο αντέδρασε σαν κάφρος. Δεν αξίζει να ασχολείσαι κατέληξα και του άφησα σχόλιο αυτό που ένιωθα εκείνη την ώρα « έχεις πολύ πλάκα τελικά»

Η δημοκρατική του απάντηση στο σχόλιό μου έλεγε

«Γέλα τώρα που μπορείς γιατί άμα σε πετύχω δια ζώσης θα πικραθείς πολύ.»



Τόσο καιρό έλεγα στον εαυτό μου μην ασχολείσαι, αλλά όσο υπάρχει η ανάρτηση στο blog του που σαφώς είναι προσβλητική και παραπέμπει σε εμένα και στο blog μου και όσο εγώ δεν καταθέτω τη δική μου άποψη είναι σαν να αποδέχομαι αυτά που γράφει.

Τα συμπεράσματα δικά σας και τα σχόλια θετικά ή αρνητικά δεκτά (γιατί αναρωτιέμαι μήπως είμαι τόσο λάθος και δε το έχω καταλάβει).

Αν δεν γράψετε σχόλια θα σας βομβαρδίσω με προσωπικά e-mails, spams , Trojan (προφυλακτικά, όχι τους ιούς) , βόμβες υδρογόνου , ναπάλμ και άλλα τέτοια δημοκρατικά.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ

Συνεχίζοντας στο κλίμα των προηγούμενων ποστ θα προσπαθήσω να θυμηθώ και να σας θυμίσω τη θρυλική περίοδο των ραδιοπειρατών.

Στη δεκαετία του ’80 δεν υπήρχε ελεύθερη ραδιοφωνία. Στους 91,6 ήταν το πρώτο πρόγραμμα στους 93,6 το δεύτερο και στους 96,6 το τρίτο που έπαιζε κλασσική μουσική. Αυτά ήταν όλα . Και όλα τους κρατικά εννοείτε.

Πέρα από αυτά γυρνώντας τη βελόνα στο δέκτη του ραδιοφώνου το μόνο που άκουγες ήταν το χαρακτηριστικό θόρυβο των ερτζιανών παράσιτων εκτός και αν….

Εκτός και αν κάποιος μερακλής ραδιοερασιτέχνης ή ραδιοπειρατής όπως τους αποκαλούσαν τότε είχε συντονίσει το πομπό του σε κάποια συχνότητα και ήταν έτοιμος να εκπέμψει.

Λίγο πολύ όμως για τους λάτρεις του ραδιοφώνου, ήταν γνωστές κι οι συχνότητες αλλά και οι ώρες που ξεκινούσαν τις εκπομπές τους οι διάφοροι πειρατές.

Και περίμεναν με αγωνία να σταματήσουν τα παράσιτα και να «πιάσουν» το σήμα και κατά συνέπεια την έναρξη μιας ακόμα εκπομπής του αγαπημένου τους σταθμού.

Σε μία εποχή με δύο κανάλια στη τηλεόραση και τρία στο ραδιόφωνο , το να ακούσεις κάτι έξω από αυτά ήτα απλά μαγικό.

Και ο καθένας μας τότε είχε τον δικό του παράνομο σταθμό που άκουγε και ήταν φανατικός του ακροατής.

Καμιά φορά στο σχολείο μαθαίναμε ότι ο τάδε σταθμός έκανε εκπομπή 1-3 μετά τα μεσάνυχτα και στεναχωριόμασταν που δε την ακούσαμε.

Γιατί λίγο πολύ ήταν στάνταρ και οι συχνότητες αλλά και οι ώρες που εξέπεμπε ο καθένας.

Ή κάποιες άλλες φορές εκεί που άκουγες τον αγαπημένο σου σταθμό κάποιος άλλος του έκανε παρεμβολές και από τα παράσιτα δε μπορούσες να ακούσεις.

Καθόμασταν στο κασετοφωνάκι με το κουμπί του pause πατημένο και έτοιμοι να γράψουμε το επόμενο κομμάτι μόλις σταματήσει να μιλάει ο εκφωνητής.

Σε μία εποχή χωρίς κινητά , ipod, χωρίς ίντερνετ και mp3. Σε μία εποχή που τα cd ήταν η τεχνολογία που έρχεται και τη μουσική μας την είχαμε σε βινύλιο ή σε κασέτες.

Ο μεγαλύτερος αδερφός μου μετουσίωνε τη μεγάλη του τρέλα με τα ηλεκτρονικά με το να φτιάχνει , πομπούς, τροφοδοτικά και άλλα διάφορα. Ήταν συνέχεια με ένα κολλητήρι στο χέρι και τραντζιστοράκια , πυκνωτές,λυχνίες και μετασχηματιστές σκόρπια παντού. Είχε φυσικά και το δικό του σταθμό.

Από το απόγευμα και μετά άρχιζε το πάρτι Στις πιο χαμηλές συχνότητες της μπάντας των FM συντονίζονταν κυρίως όσοι έπαιζαν ξένα , κάπου στη μέση οι έντεχνοι και στο τέλος οι λαϊκοί και οι πανηγυριώτες.

Οι αφιερώσεις ήταν μέρος της μαγείας.

Ο τάδε αφιερώνει στην έτσι με αγάπη, με ελπίδα , με φιλία , με προσμονή, με όλη τη σημασία του τραγουδιού ή απλά αφιερώνει εξαιρετικά.

Ή απλά έπαιρνες τηλέφωνο και ζήταγες το αγαπημένο σου τραγούδι.

Στους λαϊκούς σταθμούς της μπάντας ο εκφωνητής "πειρατής" μίλαγε με echo στο μικρόφωνο και δε καταλάβαινες καλά καλά τι έλεγε.

Αυτοί που τον άκουγαν καταλάβαιναν μάλλον ή περίμεναν να ακούσουν το επόμενο σουξέ του Στέλιου Μαργαρίτη.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να κάνω ιδιαίτερη μνεία στο δικό μου αγαπημένο σταθμό.

Rock club το όνομα. Ήταν δύο τύποι που κάθε απόγευμα περίπου για τρεις περίπου ώρες με μύησαν στο κόσμο της ροκ με ακούσματα των δεκαετιών του ‘70 και του ’80.

Εκείνη την εποχή θα ήσουν ή ροκάς ή καρεκλάς.
Μεταξύ ροκάδων και καρεκλάδων υπήρχε μίσος, αν δήλωνες ροκάς και σε είχαν δει σε disco τότε αυτό ήταν λόγος μεγάλης καζούρας αλλά και αμφισβήτησης. Άλλο θέμα αυτό όμως.

Λόγω του χόμπι που είχε ο αδερφός μου όπως προανέφερα ,μας είχανε στείλει στο σπίτι μας οι καλοί γείτονες την αστυνομία κάμποσες φορές.

Ο ξύπνιος ο αδερφός μου είχε βάλει μια κεραία 9 μέτρα στη ταράτσα για να έχει μεγαλύτερη εμβέλεια ο σταθμός και οι γείτονες έκαναν παράπονα ότι παρεμβάλει στις τηλεοράσεις τους, δε μπορούσαν βλέπεις να παρακολουθήσουν τον «άγνωστο πόλεμο» και το «Λούνα παρκ».

Τις περισσότερες φορές όταν έκανε ντου η αστυνομία είχαμε προλάβει και μαζέψει τον εξοπλισμό, τις άλλες τον μάζευαν αυτοί και μαζί και τον αδερφό μου.

Ωραίες εποχές!!!

Και μετά δεν ήρθε ο έρωτας αλλά η ελεύθερη ραδιοφωνία.
57 channels and nothin' on , που λέει και ο Bruce Springsteen.

Αλλά αυτό είναι το θέμα για το επόμενο ποστ.